strona główna
mapa stronyJesteś w: strona główna
Renowacja mebli - zwalczanie owadów
Zwalczanie owadów. Owady żerujące w meblach można zwalczać przez gazowanie, smarowanie zaatakowanego drewna lub wstrzykiwanie środków toksycznych w chodniki owadzie. Dobór metod zwalczania owadów zależy od możliwości technicznych, wielkości zaatakowanej powierzchni, stopnia uszkodzenia, jakości i wilgotności drewna, rodzaju powłoki pokrywającej powierzchnię mebla oraz jego przeznaczenia.
Gazowanie mimo najbardziej zadowalających wyników nie ma praktycznego znaczenia w warunkach warsztatowych, gdyż zachodzi konieczność zainstalowania specjalnej aparatury i zachowania szczególnej ostrożności ze względu na zastosowanie gazów łatwopalnych i toksycznych, jak cyjanowodór i dwusiarczek węgla. Zastosowanie dwusiarczku węgla nie daje jednak pewności zabicia jaj, a może spowodować w meblach pokrytych polichromią lub laką zmiękczenia farb i werniksu. Najlepsze rezultaty uzyskuje się przez wstrzykiwanie środków toksycznych w otwory. Jest to zabieg pracochłonny, lecz najmniej szkodliwy dla powłok wykończeniowych. Z obecnie dostępnych środków zadowalające wyniki osiąga się przez wstrzykiwanie w chodniki owadzie roztworu „Paraloidu B-72" w toluenie Roztwór ten spełnia dwojaką rolę: zwalcza szkodniki (toluen) i wzmacnia u szkodzone drewno („Paraloid B-72").
Zabieg wykonuje się w dwóch fa zach. W pierwszej fazie wstrzykuje si< do otworów 5% roztwór „Paraloidi B-72" w toluenie, który przygotowuje si< w dniu poprzedzającym wstrzykiwanie Uprzednio odmierzoną porcję „Paraloi du" należy zalać toluenem i od czasu di czasu tak ostrożnie mieszać, aby ni powstawały pęcherzyki powietrza. R02 puszczanie trwa kilka godzin. Po ocz> szczeniu uszkodzonego elementu i ust nieci u mączki drzewnej z otworów (oc kurzaczem lub przez opukiwanie wstrząsanie) preparat wstrzykuje się oztwór tak długo, aż zacznie się wylewać. Następnie element należy szczelnie okryć folią plastikową, a pod folię wstawić naczynie z terpentyną. Para terpentyny opóźnia odparowywanie toluenu z drewna. Po kilkakrotnym wstrzyknięciu 5% roztworu „Paraloid B-72" następuje druga faza, wzmacniająca drewno, która polega na parokrotnym wstrzyknięciu 10% roztworu „Paraloidu". Po każdorazowym wstrzyknięciu nadmiar roztworu należy usunąć watką umoczoną w toluenie, a następnie terpentyną zneutralizować działanie toluenu na farbę, werniks, powłokę lakierową lub po-złotniczą. Postępowanie takie jest konieczne, gdyż zastygający roztwór utworzyłby przy otworach nierówności, które trudno byłoby usunąć.
Podobne działanie jak roztwór „Paraloidu" ma roztwór „Osolanu" (żywica epoksydowa) w toluenie. W pierwszej fazie nasycania stosuje się mieszaninę 1 części wagowej „Osolanu" i 10 części wagowych toluenu, w drugiej — 1 części wagowej „Osolanu" i 6 części wagowych toluenu.
Oprócz „Paraloidu" i „Osolanu" można wstrzykiwać takie środki toksyczne, jak: benzyna, aceton, benzen, formalina i „Antox", które jednak nie zapewniają zabicia szkodnika, zwłaszcza zniszczenia jaj, a mogą rozmiękczyć polichromię i werniks. Stosując formalinę można uszkodzić połączenie lub grunt (w przypadku mebli pozłacanych lub polichromowanych) przez zgarbo-wanie kleju.
Gazowanie mimo najbardziej zadowalających wyników nie ma praktycznego znaczenia w warunkach warsztatowych, gdyż zachodzi konieczność zainstalowania specjalnej aparatury i zachowania szczególnej ostrożności ze względu na zastosowanie gazów łatwopalnych i toksycznych, jak cyjanowodór i dwusiarczek węgla. Zastosowanie dwusiarczku węgla nie daje jednak pewności zabicia jaj, a może spowodować w meblach pokrytych polichromią lub laką zmiękczenia farb i werniksu. Najlepsze rezultaty uzyskuje się przez wstrzykiwanie środków toksycznych w otwory. Jest to zabieg pracochłonny, lecz najmniej szkodliwy dla powłok wykończeniowych. Z obecnie dostępnych środków zadowalające wyniki osiąga się przez wstrzykiwanie w chodniki owadzie roztworu „Paraloidu B-72" w toluenie Roztwór ten spełnia dwojaką rolę: zwalcza szkodniki (toluen) i wzmacnia u szkodzone drewno („Paraloid B-72").
Zabieg wykonuje się w dwóch fa zach. W pierwszej fazie wstrzykuje si< do otworów 5% roztwór „Paraloidi B-72" w toluenie, który przygotowuje si< w dniu poprzedzającym wstrzykiwanie Uprzednio odmierzoną porcję „Paraloi du" należy zalać toluenem i od czasu di czasu tak ostrożnie mieszać, aby ni powstawały pęcherzyki powietrza. R02 puszczanie trwa kilka godzin. Po ocz> szczeniu uszkodzonego elementu i ust nieci u mączki drzewnej z otworów (oc kurzaczem lub przez opukiwanie wstrząsanie) preparat wstrzykuje się oztwór tak długo, aż zacznie się wylewać. Następnie element należy szczelnie okryć folią plastikową, a pod folię wstawić naczynie z terpentyną. Para terpentyny opóźnia odparowywanie toluenu z drewna. Po kilkakrotnym wstrzyknięciu 5% roztworu „Paraloid B-72" następuje druga faza, wzmacniająca drewno, która polega na parokrotnym wstrzyknięciu 10% roztworu „Paraloidu". Po każdorazowym wstrzyknięciu nadmiar roztworu należy usunąć watką umoczoną w toluenie, a następnie terpentyną zneutralizować działanie toluenu na farbę, werniks, powłokę lakierową lub po-złotniczą. Postępowanie takie jest konieczne, gdyż zastygający roztwór utworzyłby przy otworach nierówności, które trudno byłoby usunąć.
Podobne działanie jak roztwór „Paraloidu" ma roztwór „Osolanu" (żywica epoksydowa) w toluenie. W pierwszej fazie nasycania stosuje się mieszaninę 1 części wagowej „Osolanu" i 10 części wagowych toluenu, w drugiej — 1 części wagowej „Osolanu" i 6 części wagowych toluenu.
Oprócz „Paraloidu" i „Osolanu" można wstrzykiwać takie środki toksyczne, jak: benzyna, aceton, benzen, formalina i „Antox", które jednak nie zapewniają zabicia szkodnika, zwłaszcza zniszczenia jaj, a mogą rozmiękczyć polichromię i werniks. Stosując formalinę można uszkodzić połączenie lub grunt (w przypadku mebli pozłacanych lub polichromowanych) przez zgarbo-wanie kleju.