Wytrzymałość drewna na zginanie jest pośrednia

Wymiary odsadek bocznych i środkowych są skorelowane z grubością czopa.
Żywica powoduje zwiększenie trwałości drewna, a jednocześnie utrudnia jego obróbkę mechaniczną oraz wykańczanie powierzchni (barwienie, lakierowanie).
Bardziej się kurczy drewno o większej gęstości.
Najczęściej spotykaną wadą budowy drewna są sęki, czyli nasady gałęzi wrośnięte w drewno pnia.
Poza sklejką tzw. ogólnego przeznaczenia produkuje się sklejki specjalne: lotniczą, szkutniczą, szalunkową itd.
Produkowane okleiny mają grubość 0,41,0 mm, wyjątkowo 1,5 mm, a obłogi 1,03,0 mm, czasami są grubsze (do 5 mm).
Powszechnie stosowanymi od lat sposobami łączenia samodzielnych tartaki nóg drewnianych z wieńcem dolnym korpusu mebla są złącza czopowogniazdowe, łączniki sworzniowe zaś śruby, wkręty są stosowane do łączenia nóg metalowych.
Sposób przytwierdzania jest szczególnie istotny w przypadku łączenia części wyrobów stolarskich wykonanych z płyt wiórowych lub paździerzowych. Jeżeli okucie i sposób jego przytwierdzenia nie zapewniają odpowiedniej wytrzymałości połączenia, element płytowy mebla trzeba wzmocnić, np. doklejką lub wklejką sklejki z drewna litego.
Stosowane są zarówno jako materiał okładzinowoizolacyjny, jak i konstrukcyjny oraz dekoracyjny (płyty laminowane).
Wytrzymałość drewna na zginanie jest pośrednia między wytrzymałością na ściskanie a wytrzymałością na rozciąganie (dla krajowych gatunków 70120 MPa).