Sposoby zamykania wnętrza wyrobu stolarskiego skr

Mają kształt wydłużonych rur, ich światło jest niekiedy tak duże, że są widoczne gołym okiem (np. w drewnie dębu).
Podobnym zabiegiem, zwiększającym walory estetyczne oraz trwałość płyt wiórowych, jest laminowanie tj. pokrywanie powierzchni warstwą syntetycznej żywicy termoutwardzalnej.
Można je zabezpieczyć przez pokrycie warstwami izolacyjnymi, np. z wodoodpornych klejów lub lakierów albo z past z polichlorku winylu.
Włókna drzewne są to wydłużone, ostro zakończone, grubościenne, martwe komórki o zdrewniałych ścianach.
Na przekrojach promieniowym i stycznym naczynia są widoczne jako cienkie, niekiedy faliste bruzdki.
Charakterystyczna dla płyt sklejka twardych jest gładka i twarda powierzchnia prawa.
Powszechnie stosowanymi od lat sposobami łączenia samodzielnych nóg drewnianych z wieńcem dolnym korpusu mebla są złącza czopowogniazdowe, łączniki sworzniowe zaś śruby, wkręty są stosowane do łączenia nóg metalowych.
Wykonuje się je z drewna, metalu lub tworzyw sztucznych. Kilka przykładów nóg i połączeń z wieńcami.
W prostej zależności od gęstości pozostaje jego porowatość, a sklejki także wyraźny jest jej związek z twardością, wytrzymałością, trwałością, ścieralnością, wartością opałową itd.
Sposoby zamykania wnętrza wyrobu stolarskiego skrzyniowego, zależne głównie od jego funkcji, mogą być bardziej zróżnicowane.