Cechą charakterystyczną obecnie produkowanych mebli skandynawskich jest ich wielofunkcyjność (produkuje się np. łóżka ze stolikami pomocnikami, krzesła schodki itp.). Modne jest leż eksponowanie połączeń elementów tra­ktowanych jako motyw dekoracyjny (np. złącza wczepowe przelotowe w po­łączeniu czół szuflad z ich bokami).W meblach skandynawskich prawie nie stosuje się okuć metalowych (nawet zawiasy wykonywane są z drewna).

Drewno łączone jest ze skórą, tkaninami (np. szuflady wykładane są suknem), marmurem, ceramiką (do wykładania powierzchni stołów lub jej fragmentów). Krzesła bywają wyplatane żyłką ro-tangową lub sznurkiem. Drzwi szafek często mają konstrukcję listewkowo-ża-luzjową. Jako materiał konstrukcyjny stosuje się drewno lite o małych walo­rach estetycznych, okleinowane palisan­drem lub teakiem.Rozwój wzornictwa w Stanach Zje­dnoczonych datuje się od 1940 r. i przy­pisuje się go Charlesowi Eamesowi i Eero Saarinenowi. Charles Eames, architekt i projektant mebli, uwzględniając cechy budowy człowieka, jako pierwszy za­projektował krzesło o profilu siedziska i oparcia dostosowanego do ciała sie­dzącej osoby. Krzesło o symbolu LCM z 1946 r. zbudowane było z kształtki sklejkowej jesionowej, orzechowej lub bukowej, w naturalnym kolorze lub barwionej na czarno albo czerwono. Krzesło to miało dwie pary nóg sto­jaków, wygiętych ze stalowych chromo­wanych rurek połączonych w poprzek trzecią, która podtrzymywała oparcie i siedzisko.

Metalowy szkielet Charles Eames połączył z siedziskiem i opar­ciem na wkręty poprzez gumowe pod­kładki, co było nowością w tego typu meblach. Charles Eames w 1948 r. za­projektował kilka typów krzeseł o sym­bolach DAR; użył w nich po raz pierw­szy włókna szklanego do wykonania profilowanych, muszlowych kształtów siedzisk, wspartych na metalowych, chromowanych stelażach albo na kolu­mnowych stelażach zakończonych krzy­żakiem. Od 1956 roku Charles Eames projektował meble bardziej luksusowe. Szezlong i otomana jego projektu są kryte skórą, miękko tapicerowane i pi­kowane guzami. Eero Saarinen wsławił się projek­tem kompletu stołowego złożonego ze stołu o laminowanej powierzchni i krze­seł. Krzesła miały białe, muszlowe sie­dziska, wykonane z włókna szklanego. Siedziska wsparte na cienkiej podstawie w kształcie kielicha spoczywały na „tale­rzu" z aluminium. Amerykańskim projektantem mebli był też Harry Bertoia.

Krzesła jego projektu były druciane, miały siatkową budowę i wsparte były na stelażach o konstrukcji ramowej, wykonanej z cienkich, stalowych prętów. Motyw sia­tki drucianej jest nadal wykorzystywany we wzornictwie mebli i udoskonalany przez stosowanie tworzyw sztucznych, umożliwiających precyzyjniejsze wyko­nanie i większą różnorodność kształtów mebli. Dużą rolę w meblarstwie amerykań­skim odegrało wzornictwo Bauhausu. W Stanach Zjednoczonych meble proje­ktowali Marcel Breuer i Mieś van der Rohe. Wzory ich mebli wytwarzane są w meblarstwie Stanów Zjedno­czonych w różny sposób do chwili obecnej. W latach sześćdziesiątych wybitnie zaznaczyły się wpływy włoskie w mebla­rstwie światowym.