kitowanie

Otwory i niewielkie ubytki drewna można wypełniać kitem sporządzonym z klejów. Kit przyrządza się z mieszani­ny 20—30% kleju skórnego, pyłu drze­wnego i kredy, uprzednio przesianej przez gęste sito lub stylonową pończo­chę. Najpierw miesza się kredę z pyłem drzewnym w stosunku 1:1, a następnie otrzymaną mieszaninę z gorącym kle­jem, aż do uzyskania konsystencji pasty. Najlepiej jest, jeśli pył drzewny pocho­dzi z tego samego gatunku drewna, z którego wykonany jest mebel (może być zebrany w czasie szlifowania meb­la).

Tak przygotowaną pastą, najlepiej uformowaną w wałeczki o średnicy zbli­żonej do średnicy otworów, należy do­kładnie wypełnić otwory owadzie i ubyt­ki drewna. Ponieważ kleje naturalne mają skłonność do pleśnienia, można dodać do pasty środka antypleśniowe-go, którym może być wspomniany sok czosnkowy lub cebulowy albo „Intox". Tę metodę można stosować z powodze­niem przy naprawie wszystkich mebli, nawet polichromowanych i pozłaca­nych. Należy tylko pamiętać, że przed uzupełnieniem ubytków polichromii i pozłoceń należy na kit nałożyć grunt lub inną powłokę. Uszkodzone drewno meble dziecięce

 można wzmac­niać roztworami naturalnych żywic, przez wstrzykiwanie roztworu szelaku (z alkoholem denaturowanym lub metylowym) lub kalafonii (rozpuszczalnej w terpentynie) w otwory owadzie. Otwory lub niewielkie ubytki można również wypełniać roztopionym szela­kiem lub kalafonią, jednak ten sposób wzmacniania, ze względu na kruchość wzmacniacza, może być stosowany tyl­ko w elementach nie przenoszących ob­ciążeń w czasie użytkowania ­ i nie wykańczanych politurą, gdyż spirytus zawarty w politurze może zmiękczyć wzmacniacz. Otwory i ubytki można wypełniać nasączając drewno gorącymi woskami lub olejami schnącymi (gorące preparaty lepiej wnikają w drewno, gdyż podwy­ższona temperatura zmniejsza ich lep­kość) lub wypełniając otwory woskiem podobnie jak kitem klejowym. Należy jednak pamiętać, że wszelkie tłuszcze utrudniają klejenie. Jeśli więc preparo­wana powierzchnia ma być pokryta np. gruntem, sposobu tego nie powinno się stosować, gdyż grunt źle będzie łączył się z drewnem lub powłoka z gruntem.

Do wzmocnienia drewna roztwora­mi żywic syntetycznych najlepiej służy żywica epoksydowa lub poliestrowa. Żywice te rozcieńcza się do około 10%, gdyż wtedy łatwiej penetrują w głąb drewna. Należy je wstrzykiwać kilka razy, podobnie jak wcześniej omówione wzmacniacze ciekłe - najpierw rzadkie, a potem coraz gęstsze roztwory. Nakła­danie należy często przerywać, gdyż w przeciwnym razie może wystąpić na­grzanie mebla. Ponadto żywica poliest­rowa twardniejąc kurczy się, wywołując naprężenie w drewnie, co może dopro­wadzić do pęknięć.

W handlu dostępna jest żywica „E-pidian 53". meble kuchenne Jest to żywica epoksydowa, modyfikowana styrenem. Do 100 części wagowych ,,Epidianu 53" należy dodać 10,5 części wagowych utwardzacza trój-etylenoczteroaminy. Ponieważ „żywo­tność" masy klejowej jest krótka (30 -45 minut), należy przygotować jednorazo wo niewielką jej ilość. Żywica utwardza się w temperaturze pokojowej w ciągu 7—10 dni. Jako środek wzmacniający można stosować „Polesę 170 T". Jest to mało-cząsteczkowy poliester, który stosuje się z dodatkiem „Izocyny PT-100". meble kuchenne Na 100 części wagowych „Polesy 170 T" należy dodać 100 części wagowych „Izocyny PT-100". Czas utwardzania — 120 mi­nut w temperaturze 20°C. Sezonowanie powinno trwać trzy dni. Oprócz wyżej wymienionych żywic syntetycznych można stosować roztwo­ry „Paraloidu B-72" lub „Osolanu